Original Articles

ضرورت گفتمانی در کلام قرآن/ سوره انبیاء به عنوان نمونه

DOI:

https://doi.org/10.31918/twejer.2582.09

کلمات کلیدی:

امر محاوره ای، انبیا، قوه ی التفاوت لفظی، قوه ی تحمیل ضروری.

چکیده

این پژوهش با عنوان (ضرورت گفتمانی در گفتار قرآنی/ سورة الانبیاء به مثابه یک الگو)، با هدف نظارت بر نظریه امر محاوره‌ای که در مطالعات عمل‌گرایانه معاصر حاکم بود، ضمن بررسی ریشه‌های آن در اندیشه بلاغی از طریق تقابل برخی اصطلاحات بلاغی که تقریباً با مفهوم دستورات عملی مطابقت دارد، می‌پردازد.علاوه بر اشاره به همگرایی پراگماتیک با بلاغت عربی در رویکرد مطالعه و تحلیل متون در زمینه‌های بافتی و لایه‌های فضایی آن‌ها، با تبیین آگاهی دو حوزه از چگونگی حرکت معنای گفتمان از نیروی اجرایی تحت اللفظی (معنای موقعیتی/واقعی) به نیروی استفادۀ مفهومی ضروری

در این پژوهش، نمونه‌های منتخبی از سوره استخراج و در دو بخش مستقل، با استناد به توجیهات بیان معنا به صورت ضمنی، غیرمستقیم، بدون دلالت‌های ظاهری ظاهری در تحلیل نمونه‌های انتخاب شده، به تحلیل عمل‌گرایانه گفتمان اطلاعاتی و ارشادی پرداخته شده است.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

نحوه استناد به مقاله

عمر طه, مترجم. 2025. “ضرورت گفتمانی در کلام قرآن سوره انبیاء به عنوان نمونه”. Twejer Journal 8 (2): 274-92. https://doi.org/10.31918/twejer.2582.09.

مقالات مشابه

##common.pagination##

همچنین برای این مقاله می‌توانید شروع جستجوی پیشرفته مقالات مشابه.