سیاست تغییر لباس و واکنش مناطق کردنشین در دوره پهلوی اول
DOI:
https://doi.org/10.31918/twejer.2032.17کلمات کلیدی:
پهلوی اول، لباس متحدالشکل، مناطقکردنشین، هویت، قیام ملاخلیلچکیده
مسئله تغییر لباس در سطح عمومی جامعه ایران تا قبل از به قدرت رسیدن رضاشاه به اجرا درنیامد و همانند دوره قاجار، نظامیان و مقامات دولتی را شامل میشد، اما در راستای برنامههای نوسازی و هویتسازی که یکی از اهداف اصلی دولت پهلوی اول برای تشکیل دولت مرکزی و حکومت مطلقه بود، در سال 1307ش قانون لباس متحدالشکل به تصویب رسید و عموم مردم ایران ناچار به تغییر لباس شدند. اجرای این سیاست واکنشهای مختلفی را در سطح جامعه ایرانی در پی داشت که قیام ملاخلیل نمونه بارزی از مقاومت و مخالفت مردمان مناطق کردنشین به سیاست اجباری دولت بود. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانهای با تکیه براسناد و روایتهای تاریخ شفاهی انجام گرفته است. تحقیق حاضر به این نتیجه رسیده است که دولت در اجرای سیاست لباس متحدالشکل از ابزارهای مختلفی مانند معارف و اوقاف با بهکارگیری خشونت و اجبار بهره میجست. واکنش برخی از روحانیون و سران عشایر مناطق کردنشین به نحوی بود که این قانون را به عنوان تهدیدی بر هویت مذهبی، ملی و فرهنگی خود میدانستند و در مقابل اجرای آن مقاومت کردند.
